Szacunek dla tajemnicy

Grecy byli prawdziwymi mistrzami w opisywaniu ludzkich uczuć za pomocą krótkich historyjek, które my dziś nazywamy mitami. Wszystkie późniejsze pokolenia czerpały z ich dorobku: począwszy od freudowskiej psychoanalizy (i kompleksu Edypa), a kończąc na kultowych hollywódzkich produkcjach (jak choćby Morfeusz z kultowego "Matrixa").
Przez lwią część życia intrygowała mnie jedna z nich - mit o Psyche.
Żyła pewnego razu królewna, którą podziwiali wszyscy poddani; nikt jednak nie śmiał poprosić jej o rękę. Zdesperowany król zasięgnął porady samego Apolla: ten opowiedział mu, że Psyche powinna zostać porzucona na szczycie góry, przywdziana w żałobę. Nim nastanie dzień, przyjdzie do niej wąż, by ją poślubić. Król usłuchał, a królewna całą noc wyczekiwała, umierając ze strachu i zimna, na swego przyszłego męża.
Wreszcie zasnęła. Następnego dnia obudziła się w przepięknym pałacu, już jako królowa. Każdej nocy, gdy mąż przychodził do niej, kochali się; pewnego razu jednak narzucił warunek: Psyche będzie mieć wszystko, czego tylko zapragnie, jeśli absolutnie mu zaufa i nigdy nie będzie próbowała poznać jego twarzy.
Młoda kobieta długo żyła szczęśliwie: miała opiekę, uczucie, szczęście; kochała mężczyznę, który przychodził do niej każdej nocy. Jednakże od czasu do czasu martwiła się faktem, że poślubiła odrażającego węża. Pewnego poranka, gdy jej mąż jeszcze spał, Psyche zapaliła lampę oliwną nad jego łożem i ujrzała leżącego obok siebie mężczyznę niebywałej urody, Erosa. Światło lampy zbudziło go, a on odkrył, że kobieta, którą kochał nie potrafiła była uszanować jego jedynego życzenia, i zniknął.
Za każdym razem, gdy czytałem ten mit, zastanawiałem się: czy rzeczywiście nie możemy poznać oblicza miłości?
Musiałem przeżyć wiele lat, nim pojąłem, że miłość jest aktem wiary w drugą osobę, a jej oblicze powinno pozostać zawoalowane tajemnicą. My natomiast powinniśmy przeżywać ją i smakować każdej minuty, pamiętając przy tym, że ilekroć próbujemy miłość zrozumieć, jej magia znika.
Gdy to zaakceptowałem, jednocześnie pozwoliłem, by moim życiem pokierowały "znaki". Dziś wiem, że Świat przemawia do mnie i wystarczy, abym słuchał jego słów, a on poprowadzi mnie ku temu, co najbardziej intensywne, pasjonujące i piękne. Oczywiście, nie zawsze jest to łatwe i czasami również czuję się jak Psyche nad urwiskiem: zmarznięty i przerażony. Wiem jednak, że jeśli przetrwam tę noc i dotrę do tajemnicy oraz wiary w życiu, zawsze już będę budził się w pałacu. Wszystko, co muszę czynić, to wierzyć w Miłość, pomimo że wiąże się to czasem z ryzykiem pomyłki.
Kończąc grecki mit: zdesperowana, by odzyskać swą miłość, Psyche poddała się szeregowi prac narzuconych przez Afrodytę, matkę Erosa, zazdrosną o jej urodę. Jedna z prac polegała na dostarczeniu Afrodycie części jej urody. W Psyche narastała ciekawość co do zawartości skrzynki, którą najprawdopodobniej była uroda bogini i nie będąc ponownie w stanie oprzeć się Tajemnicy, zdecydowała się na otwarcie pudełka. Wewnątrz znalazła jednak nie urodę, lecz piekielny sen, który wprowadził ją w stan letargu.
Zakochany Eros ubolewał nad faktem, że był tak surowy wobec swojej żony. Udało mu się dostać do zamku i zbudzić ją z głębokiego snu grotem strzały. "Niemal zginęłaś przez swą ciekawość" - rzekł do niej. I to jest niesamowita sprzeczność: Psyche szukała w wiedzy bezpieczeństwa, a znalazła jedynie zagrożenie.
Udali się razem do Zeusa, najwyższego z bogów i błagali, by ich związek nigdy nie został rozwiązany. Przekonany Zeus z taką pasją bronił sprawy dwojga kochanków, że udało mu się zyskać przychylność samej Afrodyty. Od tamtej pory aż po dzień dzisiejszy, Psyche (istota człowieczeństwa) i Eros (miłość) są zawsze razem. Kto tego nie rozumie i próbuje znaleźć wytłumaczenie dla magii i tajemniczości ludzkich relacji, ten straci najlepsze lata swojego życia.

Tłumaczenie: Nathan