Rozmowy z mistrzem: spojrzenie w przeszłość

Jednak teraz, kiedy moje życie jest analizowane przez dziennikarza - biografa Fernando Morais, ja także zdecydowałem się spojrzeć na notatki z okresu mojej nauki przy boku J., mojego przyjaciela i mistrza tradycji Regnus Agnus Mundi (RAM). Większość tych notatek była napisana między 1982 i 1986. Wiele lat temu opublikowałem tu kilka dialogów i chociaż reakcja czytelników była wspaniała, czułem, że wystarczy. Niemniej jednak, podczas ponownego czytania niektórych z zakurzonych notesów (Nie robię już notatek, ani nie prowadzę pamiętników), odkryłem kilka wyjątkowych rzeczy. W kilku następnych wydaniach opublikuję na tej stronie, to co uznałem za najbardziej interesujące.

Pewnego popołudnia, siedząc w kawiarni Copacabana, po tygodniu długich duchowych ćwiczeń, które niczym nie zaowocowały, zapytałem:

- Często czuję, że Bóg mnie ignoruje, chociaż wiem, że jest tu, obok mnie. Dlaczego tak trudno nawiązać z nim dialog?

- Z jednej strony wiemy, że ważne jest, aby szukać Boga. Z drugiej strony, życie dystansuje Go od nas - dlatego, że czujemy się przez Niego ignorowani, albo jesteśmy zbyt zajęci naszym codziennym życiem. To sprawia, że mamy poczucie winy: albo czujemy, że zbyt mocno wyrzekamy się życia, ze względu na Boga, albo, że wyrzekamy się Boga ze względu na życie. Te pozorne podwójne prawo jest urojeniem: Bóg jest w życiu, a życie jest w Bogu. Jeśli zdołamy przeniknąć tajemniczą harmonię naszego codziennego życia, zawsze będziemy na właściwej drodze, gdyż nasze codzienne zadania, są także naszymi duchowymi zadaniami.

 - Jakiego rodzaju ćwiczenia mogę wykonywać, aby sprawiły, że naprawdę uwierzę w to, co mi mówisz?

- Odpręż się. Kiedy zaczynamy naszą duchową podróż, bardzo chcemy mówić do Boga - i ostatecznie nie słyszymy co On mówi do nas. Dlatego zawsze radzi się, aby trochę się odprężyć. To nie jest łatwe: mamy naturalną tendencję aby zawsze robić właściwe rzeczy i czujemy, że aby doskonalić naszą duchowość, musimy bez przerwy nad nią pracować.

- Twierdzisz, że powinienem być pasywny i nie próbować się doskonalić?

- To zależy jak patrzysz na swoją pracę. Możemy odczuwać, że wszystko co życie może nam zaoferować jutro, to powtarzanie tego, co robiliśmy wczoraj i dzisiaj. Jednak, jeżeli zwrócimy baczniejszą uwagę, możemy zauważyć, że żaden dzień nie jest taki, jak inny. Każdy kolejny ranek przynosi ukryte błogosławieństwo, takie, które może być spożytkowane tylko tego dnia i nie można go zatrzymać ani ponownie użyć. Jeśli nie skorzystamy z tego cudu dzisiaj, utracimy go.

- Ale czy nie istnieje jakaś pewna droga nawiązywania dialogu z Najwyższym, jak na przykład za pomocą medytacji? Albo starania, by każdego dnia stawać się lepszym?

- Twoje pytanie ujawnia przywiązanie człowieka do ideału i jeśli to pytanie będzie zawsze obecne, wszystko będzie do siebie pasować. Idealne warunki, których szukasz nie istnieją. Nigdy nie będziemy w stanie pozbyć się pewnych defektów. Sztuka polega na tym byś wiedział, że mimo wszystkich swoich wad, masz powód, by tu być i musisz uszanować ten powód.

- Spróbuj wyjść poza ograniczenia, do których przywykłeś. Przez dziesięć minut dziennie, bądź taki, jakim zawsze chciałeś być. Jeśli problemem jest nieśmiałość, zaczynaj rozmowę. Jeżeli problemem jest poczucie winy, czuj się zaakceptowany. Jeśli myślisz, że świat cię ignoruje, spróbuj świadomie przyciągnąć wzrok każdego. Doświadczysz krótkotrwałej, trudnej sytuacji, jednak warto spróbować. Jeżeli przez dziesięć minut dziennie potrafisz być taki, jakim marzysz by być, już dokonałeś wielkiego postępu.

Postanowiłem sprowokować go, cytując buddyjski skrypt o sześciu trudnościach życia w domu: praca włożona w jego budowę, jeszcze więcej pracy by za niego zapłacić, praca, związana z koniecznością remontów, ryzyko konfiskaty przez rząd, dom bez przerwy pełen odwiedzających i niechcianych gości i dom używany jako kryjówka dla potępionych działań.

Zgodnie z tym samym buddyjskim tekstem, istnieje też sześć korzyści życia pod mostem: łatwo można cię znaleźć, rzeka pokazuje nam, że życie przemija, pozbywamy się uczucia pożądania, nie mamy żadnych ogrodzeń, zawsze ktoś nowy przyjdzie na pogawędkę i nie musimy płacić czynszu.

Zakończyłem, mówiąc, że to piękna filozofia, jednak w stosunku do mojego kraju, gdzie ludzie żyją pod mostami i wiaduktami, ten tekst nie jest właściwy.

J. odpowiedział:

- Tekst jest piękny, ale w tym kontekście jest z pewnością błędny. Jednak nie powinno to wzmagać naszego poczucia winy. Czujemy się winni, za wszystko, co w nas jest autentyczne - nasze zarobki, nasze opinie, nasze doświadczenia, nasze ukryte pragnienia, sposób mówienia - czujemy się nawet winni za naszych rodziców i braci.

- A jaki jest skutek? Paraliż. Coraz bardziej wstydzimy się tego, co robimy inaczej niż inni od nas tego oczekują. Nie ujawniamy naszych pomysłów, nie prosimy o pomoc. Oceniamy to mówiąc: "Jezus cierpiał, więc cierpienie jest konieczne". Jezus doświadczył wielu sytuacji cierpienia, ale nigdy nie orędował za tym, aby w takich okolicznościach pozostawać. Tchórzostwo nie może być ukrywane za pomocą takich wymówek, inaczej cały świat przestanie posuwać się naprzód. Dlatego, kiedy widzisz kogoś pod wiaduktem, idziesz mu pomóc, bo jest częścią twojego świata.

- Jak można to zmienić?

 - Miej wiarę. Uwierz, że to możliwe, a wszelka rzeczywistość wokół ciebie zacznie się zmieniać.

- Nikt nie jest w stanie wykonać takiego zadania całkiem sam. Z tego, co widzę większość ludzi nie ma wystarczającej wiary.

- Czasami krytykujemy brak wiary u innych. Nie jesteśmy w stanie zrozumieć okoliczności, w jakich ta wiara została utracona, ani nie próbujemy zmniejszyć cierpienia naszych braci - a to powoduje bunt i niedowierzanie w duchową moc.

- Humanista Robert Owen podróżował po całej Anglii mówiąc o Bogu. W 19-tym wieku powszechnym było zatrudnianie dzieci przy wykonywaniu ciężkich prac. Pewnego popołudnia Owen wszedł do kopalni, gdzie pewien niedożywiony, dwunastoletni chłopiec dźwigał ciężki worek węgla. "Jestem tu, by pomóc ci porozmawiać z Bogiem" - powiedział Owen. - "Dziękuję bardzo, ale ja go nie znam. Musi pracować w innej kopalni" - odparł chłopiec. Jak możesz oczekiwać, że chłopiec, znajdujący się w takich warunkach jest w stanie uwierzyć w Boga?

- Pozwól mi odwrócić pytanie. Co można zrobić, aby stało się to możliwe? Oprócz wiary, miej cierpliwość. Zrozum, że nie jesteś sam, gdy chcesz, aby Sprawiedliwość Boska zamanifestowała się na Ziemi. W średniowieczu, gotyckie katedry były budowane przez kilka pokoleń. Te ciągnące się w czasie starania, pomagały uczestnikom zorganizować ich myśli, złożyć dziękczynienie i marzyć. Dzisiaj romantyzm się skończył, a jednak potrzeba budowania pozostaje w naszych sercach, ważne tylko, by być otwartym na spotkania z właściwymi ludźmi.

(ciąg dalszy w następnym wydaniu)