Refleksje wojownika światła

Właściwe wibracje

    Wojownik światła wie, że nie jest możliwe życie w stanie całkowitego odprężenia. Nauczył się od łucznika, że aby wystrzelić strzałę daleko, trzeba mieć napięty łuk. Nauczył się od gwiazd, że tylko wewnętrzna eksplozja pozwala im świecić. Wojownik zauważa, że przy pokonywaniu przeszkody, koń napina mięśnie.
Jednak nigdy Wojownik nie myli napięcia ze zdenerwowaniem.

Dyscyplina i współczucie

    Wojownik światła zawsze jest w stanie zrównoważyć surowość i łaskawość. Aby spełnić swoje marzenia, musi mieć silną wolę i, w razie potrzeby, umiejętność rezygnacji.
    Chociaż Wojownik ma swoje cele, ścieżka nie zawsze prowadzi tam, gdzie on sobie wyobraża. Dlatego Wojownik używa dyscypliny i współczucia. Bóg nigdy nie porzuca swoich dzieci, lecz jego Opatrzność jest nieodgadniona - buduje drogę człowieka przy pomocy jego własnych kroków.
    Używając zdyscyplinowania, Wojownik nie pozwala, aby jego gesty stały się rutyną. Zwyczajowe działanie nigdy nie prowadzi do istotnych postępów.

Akceptacja przeznaczenia

    W chwili, kiedy Wojownik Światła zaczyna iść, rozpoznaje swoją drogę. Wita go każdy kamień i każdy zakręt. On sam utożsamia się z górami i strumieniami, widzi część swojej duszy w roślinach, zwierzętach i polnych ptakach.
    Dzięki temu, że akceptuje pomoc Boga i boskie znaki, pozwala aby jego legenda prowadziła go przez wszystkie obowiązki, które życie ma dla niego w zapasie.
    Nocami, gdy nie ma gdzie spać, lub gdy cierpi na bezsenność, odczuwa cierpienie z powodu niektórych utraconych iluzji i rozpacz z posiadania zbyt wielu oczekiwań na ważne momenty. "Taka jest droga" - myśli wojownik. "To ja wybrałem taką ścieżkę". Cała jego siła ukryta jest w tym zwrocie. Sam wybrał ścieżkę, którą idzie i nie wolno mu narzekać.

Tłumaczenie: JR