Przemiana czasu

Koresponduję często ze Stefanem Rechtschaffen, doktorem, który założył w Nowym Jorku odnoszący sukcesy Instytut Omega. Zostałem zaproszony, aby wygłosić tam odczyt, jednak musiałem go odwołać w ostatnim momencie. Podczas spotkania ze Stefanem w Wiedniu w Austri zdecydowałem się zrezygnować z odczytu, gdyż uznałem, że ceną jakiej żąda jest zbyt wysoka. Ostatecznie ta bulwersująca sytuacja, zamiast nas poróżnić, zbliżyła nas do siebie (los potrafi płatać figle).
Pewnego razu Stefan poinformował mnie, że chce przesłać mi książkę. Ku mojemu zaskoczeniu otrzymałem wersję w języku portugalskim ("Reorientado o Tempo"). Przeczytałem ją raz w jedno popołudnie, a potem jeszcze kilka razy, gdyż każdy z nas, każdego dnia, staje przed problemami tam opisanymi. W swoim tekście Stefan przedstawia kilka spostrzeżeń, które zacytuję poniżej (w formie zredagowanej na potrzeby niniejszego felietonu).

Czas nie jest miarą
Czasu nie można mierzyć ilościowo, ale raczej jakościowo. Kiedy spoglądamy w przeszłość, nie przewijamy taśmy z nagraniem, ale przypominamy sobie o darze przemijania. Czasu nie można zmierzyć, tak jak mierzy się drogę, skoro potrafimy robić tak olbrzymie kroki w tył (dzięki pamięć) i do przodu (przy pomocy planów).

Zarządzanie to nie życie
Powiedzenie "czas to pieniądz" nie ma sensu. Musimy być świadomi każdej chwili i umieć wykorzystać każdy moment do robienia tego co powinniśmy (niosąc miłość w sercu) lub po prostu kontemplować życie. Dzień ma 24 godziny i nieskończoną ilość chwil. Jeśli zwolnimy swój bieg, wszystko będzie trwało dużo dłużej. Oczywiście zmywanie naczyń może także trwać dłużej, ale dlaczego nie mielibyśmy wykorzystać tego czasu na myślenie o przyjemnych rzeczach, śpiewanie, relaks lub cieszenie się życiem?

Zestrojenie z życiem.
Do Artura Rubinsteina (jednego z najwybitniejszych pianistów XX-tego wieku) podszedł jego zagorzały wielbiciel, który zapytał: "Co trzeba robić, aby z takim mistrzostwem operować nutami" Pianista odparł: "Korzystam z nut w taki sam sposób, w jaki robią to inni, ale pauzy .. aha! Tutaj kryje się sztuka".
Mój proces rozwodowy był wyjątkowo bolesny i myślałem, że pracując na okrągło, uda mi się przezwyciężyć trudne momenty, jednak to nie poskutkowało tak, jak przewidywałem, gdyż przez to, że byłem zajęty nie byłem w stanie dostrzec bólu w mojej duszy. Aż w pewnym momencie zacząłem stosować pauzy - siadałem, pozwalałem, aby ból przyszedł, a potem odszedł. Krok po kroku odbudowałem swoje życie i lepiej zrozumiałem powód rozłąki. Dzisiaj moja była żona pracuje ze mną w Instytucie Omega - gdyż byłem w stanie stawić czoła bólowi, a nie tylko chować go w cieniu swojej pracy.

Głębsze doznania
Obserwacje osób zwiedzających Narodowy Ogród Zoologiczny w Waszyngtonie wykazały, że przeciętny czas, jaki ludzie poświęcają na oglądanie zwierzęcia, to mniej niż dziesięć sekund. Dlaczego więc chodzimy do zoo? Wygodniej byłoby przekartkować książkę z fotografiami, prawda? Przewodnik powiedział mi, że ludzie narzekają, iż hipopotamy są zawsze pod wodą, choć w rzeczywistości średni czas zanurzenia waha się między 90 sekundami a maksymalnie pięcioma minutami - wynika z tego, że wewnętrzny przymus, aby gnać przed siebie jest tym, co pozbawia gości możliwości cieszenia się wizytą w ogrodzie.

Kiedy rozmyślać, a kiedy działać
Jedna z moich pacjentek, cierpiąca z powodu własnej otyłości, stwierdziła, że jest gotowa zrobić wszystko, żeby tylko poczuć się lepiej. Poprosiłem ją, aby kiedy poczuje głód, obserwowała uczucie bez podejmowania jakichkolwiek czynności. "Ale, przecież ja jestem głodna!" - odparła. "Dokładnie" - stwierdziłem. - "Jeśli potrafisz żyć z tym uczuciem, obserwować głód, pozwól aby mógł nabrać siły. Dzięki niewielkiej dawce cierpienia, bez podejmowania interwencji, wkrótce zdołasz zwalczyć niepokój, co sprawi, że będziesz Panią własnej woli, a nie niewolnikiem własnych impulsów.

Działanie w obliczu negatywnych emocji
Siadając w fotelu, włączamy telewizor (będącego w rzeczywistości sposobem na "wyłączenie się" ze świata). Innym razem jesteśmy bardzo niespokojni, czujemy że tracimy czas, że musimy do kogoś przedzwonić, poćwiczyć, posprzątać mieszkanie. Dlaczego? Ponieważ jeśli zapada cisza, zalewa nas cała fala tłumionych emocji, deprymując nas, wywołując uczucie smutku lub poczucie winy. Jednak im bardziej jesteśmy zajęci, tym bardziej piętrzą się emocje, aż pewnego dnia zenitu sięga ryzyko ich niekontrolowanego wybuchu.

Tak, wszyscy mamy problemy, którym trzeba stawić czoła - dlaczego nie zrobić tego dzisiaj?
Zatrzymajmy się, zastanówmy, nie brońmy się przed cierpieniem. A potem zrozumiejmy, co czujemy, co robimy tutaj, w tym właśnie momencie - zamiast zastanawiać się nad planem życia.

Tłumaczenie: JR