Pewne wystrzały

Od matki do córki

Na całym świecie nie ma nikogo podobnego do mnie. Jestem właścicielką swojego ciała, swoich myśli i idei. Obrazy, które są kontemplowane przez mój umysł należą do mnie i muszę wiedzieć, które z nich wybierać. Posiadam własne fantazje, marzenia, nadzieje i obawy. Jako że jestem właścicielką samej siebie, muszę się dogłębnie znać. Niektóre aspekty mnie samej, zadziwiają mnie, innych jeszcze nie poznałam. Ale niezależnie od tego, czy zgadzasz się ze wszystkim, czym jestem - czy też nie, to jest to autentyczne i oddaje to chwilę, w której żyję.

Od anglikańskiego biskupa z roku 1100

Gdy byłem młody i wolny, marzyłem o zmienianiu świata. Gdy byłem dojrzały - odkryłem, że świata nie da się zmienić, więc zadecydowałem, aby zmienić swój kraj. Po dłuższych wysiłkach zrozumiałem, że to także było niemożliwe. W końcowych latach życia próbowałem zmienić swoją rodzinę, ale moi krewni ciągle pozostawali tacy sami jak wcześniej.
Teraz na łożu śmierci odkryłem, że moją misją było zmienienie samego siebie. Gdybym to zrobił, byłbym w stanie zmienić swoją rodzinę. Potem, z odrobiną szczęścia, zmiana ta wpłynęłaby na mój kraj, a potem – kto wie - może i na cały świat.

Midrach Rabba do księgi Eklezjasty

Kiedy człowiek przychodzi na świat, jego ręce są zamknięte, jakby chciał powiedzieć: cały świat należy do mnie I mam zamiar się tego trzymać. Kiedy człowiek opuszcza świat, jego ręce są zawsze otwarte tak jakby chciał powiedzieć: nie mam niczego w swojej władzy, wszystko co mogę zabrać ze sobą to moje wspomnienia, a wszystko co mogę po sobie pozostawić to moje postępowanie.

Kahlil Gibran do Mary Haskell

Obydwoje staramy się dotknąć granic naszych egzystencji. Wielcy poeci przeszłości zawsze poddawali się Życiu. Nie szukali żadnej konkretnej rzeczy, nie starali się także rozwikłać wszelkich sekretów: po prostu pozwalali swoim duszom, na to by dały się ponieść emocjom. Ludzie zawsze szukają pewności i czasem zdołują ją otrzymać: ale pewność jest końcem sama w sobie, a Życie nie ma końca. Poeci to nie ci którzy piszą poezję, ale ci których serce wypełnione jest błogosławionym duchem Miłości.

Epiktet do swych uczniów

Dwie rzeczy mogą nastąpić gdy kogoś spotykamy: albo stajemy się przyjaciółmi, albo staramy się nakłonić drugą osobę do akceptacji naszych przekonań. To samo staje się gdy niedopałek napotyka kolejny kawałek węgle: albo dzieli się swoim ogniem, albo dusi się pod jego naporem i gaśnie.
Jako że jesteśmy generalnie niepewni przy pierwszym kontakcie, próbujemy obojętności, arogancji albo przesadnej uniżoności. Rezultat jest taki, że przestajemy być tym kim jesteśmy i wszystko zaczyna zdążać do dziwnego świata, który do nas nie należy.

Kandinsky o obrazie.

Malowanie jest sztuką. A sztuka jest siłą, która powinna mieć na celu rozwój duszy. Jeśli sztuka nie wypełnia tego zadania, przepaść która oddziela nas od Boga pozostaje bez żadnego mostu.
Artysta zawdzięcza talent Bogu i musi uregulować ten dług. Aby tego dokonać, musi ciężko pracować, wiedzieć że jest wolny w swej sztuce ale nie w swym oddaniu życiu.
Wszystko co czuje i myśli jest częścią surowego materiału, którym musi poprawić duchową atmosferę wokół siebie.
Piękno, niezależnie od tego czy to w sztuce czy kobiece, nie może być puste; musi być stworzone w służbie człowiekowi i światu.


Tłumaczenie: Emuś