Być jak płynąca rzeka

Być jak płynąca rzeka

"Rzeka nigdy nie przepływa przez jedno miejsce dwa razy" mówił pewien filozof. "Życie jest jak rzeka", mawiał inny filozof, i to nakreśla wniosek, iż jest to metafora która najbliżej określa sens życia.
A zatem dobrze jest, podczas nadchodzących lat życia, pamiętać że:

a) Zawsze jest coś, co robimy po raz pierwszy. Podczas gdy, poruszamy się pomiędzy naszym źródłem ( narodziny ) a naszym przeznaczeniem ( śmierć ), pojawiający się krajobraz zawsze jest nowy. Powinniśmy z radością przyjmować te nowości, nigdy ze strachem- gdyż to bezużyteczne, by bać się rzeczy, których nie da się uniknąć. Rzeka nigdy nie przestaje płynąć.

b) W dolinie idziemy wolniej. Kiedy wszystko wokół nas staje się prostsze, wody uspokajają się i stajemy się bardziej otwarci, bardziej kompletni i szczodrzy.

c) Nasze brzegi są zawsze urodzajne. Wegetacja może być możliwa jedynie tam, gdzie pojawia się woda. Każdy kto nas spotyka musi zrozumieć, że istniejemy po to, aby zapewnić pragnieniu kroplę pitnej wody.

d) Kamienie powinny być omijane. To oczywiste, że woda jest silniejsza niż granit, ale potrzeba dużo czasu na to by go skruszyć. Nie ma nic dobrego w tym, żeby dać się pokonać mocniejszym przeszkodom, albo aby próbować walczyć z nimi - to tylko niepotrzebna strata energii. Najlepiej zrozumieć, gdzie leży droga poza nimi i poruszać się naprzód.

e) Kotliny wymagają od nas wiele cierpliwości. Nagle rzeka wkracza w rodzaj wgłębienia i przestaje płynąć tak radośnie jak wcześniej. W takich chwilach jedyną drogą wyjścia z sytuacji - jest liczyć na pomoc czasu. Kiedy właściwy moment nadejdzie wgłębienie napełni się i woda będzie mogła płynąć naprzód. W miejscu szkaradnego, pozbawionego życia dołu pojawi się jezioro, które będzie mogło być kontemplowane przez innych ludzi i przynosić radość.

f) Jesteśmy jedyni. Rodzimy się w miejscu przeznaczonym specjalnie dla nas, które zawsze będzie zasilać nas w dostateczną ilość wody, po to abyśmy po konfrontacji z przeszkodami albo depresjami - mieli potrzebną ilość cierpliwości i siłę by poruszać się naprzód. Zaczynamy naszą podróż w delikatny i kruchy sposób, wtedy nawet zwykły liść może nas zatrzymać. Jednakże, jako że szanujemy tajemnicę źródła, które dało nam życie i ufamy w jego wieczną mądrość, krok po kroku zyskujemy wszystko co potrzebne aby przebyć naszą ścieżkę.

g) Pomimo że jesteśmy jedyni, wkrótce będzie nas wielu. W miarę jak podróżujemy dalej, wody innych źródeł podchodzą bliżej, gdyż to jest najlepsza ścieżka którą można podążać. Potem już nie jesteśmy sami, ale jest nas więcej - i nadchodzi moment kiedy czujemy się zagubieni. Jednak, jak mówi Biblia: "wszystkie rzeki wpadają do jednego morza". Niemożliwym jest pozostać w samotności, i nie ważne jak romantyczną wizją może się to nam wydawać. Gdy zaakceptujemy nieuchronne spotkanie z innymi źródłami, w końcu zrozumiemy, że to właśnie czyni nas silniejszymi, odtąd możemy omijać przeszkody i wypełniać wgłębienia znacznie szybciej i z większa lekkością.

h) Jesteśmy środkami transportu - dla liści, statków i pomysłów. Nasze wody mogą zawsze być szczodre i nieść ze sobą cokolwiek lub kogokolwiek, kto potrzebuje naszej pomocy.

i) Jesteśmy źródłem inspiracji. I tak, nawiązując do tej myśli - zostawmy ostatnie słowa brazylijskiemu poecie, Manuelowi Bandeirze:

"Być jak rzeka która płynie
cicho przez noc,
nie lękając się ciemności i
odbijając wszystkie gwiazdy z wysokiego nieba.

I kiedy niebo przysłonięte jest chmurami,
chmury są wodą jak rzeka, i bez wyrzutów sumienia odbija je także
w spokojnych głębinach.